วันเสาร์ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2553

Maybe i'm BAD* ::: Chp.23


.:: CHAPTER 23 ::.














โป๊กๆๆ ๆ ๆๆ ป๊อกๆๆ ๆ ๆๆๆ โป๊กๆๆ ๆ ๆๆ ป๊อกๆๆ ๆ ๆๆๆ


เสียงตอกตะปู ถังสี และผู้คนที่เดินพลุกพล่านไปทั่วโรงเรียน เป็นสัญลักษณ์แห่งการเตรียมตัวสู่งานเทศกาลประจำปีที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ขณะนี้ทุกห้องของชั้นปีสุดท้าย ละความสนใจจากทุกอย่างเพื่องานนี้กันอย่างเต็มที่ รุ่นน้องชั้นปีอื่นๆต่างก็พากันตื่นเต้นไปด้วยเมื่อเห็นรุ่นพี่เดินขวักไขว่ไปทั่ว บ้างถือถังสีเดินไปมา บ้างทาสีป้าย ทาสีหุ่น และอีกมากมายอยู่กลางสนาม บ้างก็ถือไม้ และอุปกรณ์ต่างๆหลากหลายขนาดเดินไปมา ทุกคนต่างทำงานด้วยความตั้งใจ ยกเว้นก็แต่....


"มีใครเห็นยงจุนฮยองบ้างมั้ยเนี่ย!" ฮยอนซึงตะโกนขึ้น ขณะที่เดินมาตรวจงานแล้วไม่พบคนที่ควรจะตอกป้ายไม้อยู่


"ไม่เห็นนี่ วันนี้ไม่มีเรียนทั้งวัน หมอนั่นคงโดดไปไหนซักที่มั้ง" เพื่อนคนหนึ่งตอบกลับมา ฮยอนซึงชักสีหน้าแล้วถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด


นึกแล้วเชียว ! ใช้งานอะไรไม่เคยได้เลยสินะ เฮ้อออ ! ให้ตาย !


"ฮั่นแน่~ คิดถึงจุนฮยองอาเหรอฮยอนซึง" โยซอบล้อเลียนขณะกำลังตัดผ้าลูกไม้ที่ฮยอนซึงซื้อมา


"ไร้สาระน่ะโย รีบๆทำงานของนายให้เสร็จเถอะ แล้วอย่าลืมสอยขอบผ้าให้เรียบร้อยล่ะ อย่าให้มันหลุดรุ่ยออกมานะ"


"รู้แล้วน่า-3-"


ฮยอนซึงอมยิ้มนิดหน่อยกับท่าทางน่ารักของโยซอบที่กำลังพองแก้มนิดๆ ก่อนจะละความสนใจแล้วไปจัดการกับหน้าที่ที่เขามอบหมายให้จุนฮยองแต่ร่างสูงก็ดันละเลยมันแทน


โป๊กๆๆ ๆ


"ทำไมมาตอกตะปูอยู่นี่ล่ะฮยอนซึง" ดงโฮถามขึ้นหลังจากไปเข้าห้องน้ำมา


"อ๋อ ก็ป้ายร้านนี่ ไม่ติดได้ไงล่ะ" ร่างบางตอบ


"เปล่า ไม่ใช่ ฉันหมายถึงว่านี่มันไม่ใช่หน้าที่นายไม่ใช่เหรอ"


ก็ไอ้เจ้าของหน้าที่มันดันหายหัวไปไหนก็ไม่รู้น่ะสิ ฮึ่ย!-*-


"ช่างฉันเหอะน่า ว่าแต่นายอ่ะ ไม่มีหน้าที่หรือไง" ฮยอนซึงพาลด้วยความหงุดหงิด ทว่าดงโฮก็ไม่ได้ถือสาอะไร ร่างสูงยิ้มแล้วเดินไปใกล้ พร้อมกับค้อมตัวจับมือสองข้างของฮยอนซึงที่กำลังตอกตะปูอยู่จากด้านหลังในท่ากอด


"ตอกตะปูแบบนั้น เดี๋ยวก็ได้ตีโดนมือตัวเองหรอก" ดงโฮพูดยิ้มๆ


"อ่ะ อ๋อ เหรอ O////O" ฮยอนซึงถามพลางหน้าแดง ก็ไม่ใช่ว่าคิดอะไรหรอกนะ แต่อยู่ในท่านี้มันก็อดไม่ได้ที่จะเขินนี่นา


"นี่ นายต้องจับตะปูให้มั่นแบบนี้ แล้วก็ค่อยๆตอกลงไป"


"อ่า อือๆ"


"แล้วพอมันเข้าไปได้ครึ่งนึง นายถึงค่อยปล่อยมือแล้วตอกลงไปเต็มแรง ถ้าตอกแบบที่นายทำตอนแรกมันจะโดนมือเอานะ" ดงโฮบอกยิ้มๆ ฮยอนซึงพยักหน้าหงึกหงักและได้แต่เงียบ


"ฮยอนซึง"


"หา? อ้ะ! O///////O!" เมื่อถูกเรียกชื่อ ฮยอนซึงก็เผลอหันหน้าไปหาโดยลืมไปว่าตัวเองกับดงโฮนั้นอยู่ใกล้ชิดกันแค่ไหน จึงทำให้ปลายจมูกของฮยอนซึงไปแตะโดนแก้มใสๆของดงโฮเต็มๆ


"ฮึ^^"


"อ่ะ เอ่อ ขะ..ขอโทษนะ" ฮยอนซึงว่าแล้วมุดตัวออกมาจากอ้อมแขนของดงโฮ แล้วยืนตรงพลางโค้งให้ ดงโฮหัวเราะเบาๆแล้วยิ้ม


"ขอโทษเรื่องอะไรเหรอ?"


"อ่ะ...เอาเป็นว่า ฉันเข้าใจแล้ว แต่เดี๋ยวขอไปห้องน้ำก่อนละกันนะ นายก็...กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้ว" ฮยอนซึงพูดรัวเร็วแล้วรีบเดินหนี ไม่กล้ามองหน้าสบตาดงโฮ


ให้ตาย ! ให้ตาย ! เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ ดีนะที่ไม่โดนปาก บ้าเอ้ย !!!!!!!!!!


หมับ!


"เหวออออ~ O[]o!!" ฮยอนซึงร้องลั่นเมื่อจู่ๆก็ถูกกระชากเข้าสู่มุมอับข้างห้องน้ำและผลักติดกับกำแพงตรงนั้นอย่างแรง


ตึง !


จุนฮยอง! O_O


"เมื่อกี้ทำอะไรไม่ทราบคุณจางฮยอนซึง" เสียงทุ้มต่ำถามด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด


"อะ..อะไรของนาย! ปล่อยนะ!" ฮยอนซึงร้องเบาๆ แล้วพยายามบิดแขนตัวเองออกจากการตรึงของจุนฮยอง แต่มันก็ไม่เป็นผลเหมือนเคย


"บอกให้ปล่อยไง!"


"ฉันถามว่าเมื่อกี้นายทำอะไร" จุนฮยองจ้องหน้าฮยอนซึงนิ่ง วันนี้ร่างบางอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงเลขายาวสีเขียวอมฟ้า ร่างสูงรู้สึกหงุดหงิดมาตั้งแต่เช้าเมื่อเห็นฮยอนซึงใส่ชุดนี้ออกมาจากห้อง แต่ก็ไม่ทันได้ทักท้วงอะไร อีกอย่างอากาศวันนี้ก็ค่อนข้างร้อน แต่ไอ้สิ่งที่เห็นเมื่อกี้มันทำให้ชักทนไม่ไหว


"เมื้อกี้น่ะตอนไหน ฉันทำอะไรตั้งหลายอย่าง ที่แน่ๆคือต้องทำงานแทนนายกลางแดดด้วย!" ฮยอนซึงตะคอกแล้วจ้องหน้าจุนฮยองคืนบ้าง คิ้วบางขมวดกันเป็นปมด้วยความหงุดหงิด


"แล้วไง? ร้อนมากจนต้องไปนัวเนียกับไอ้ดงโฮเลยรึไง?" จุนฮยองแค่นเสียง ทำเอาฮยอนซึงโกรธขึ้นมาจริงๆบ้าง


"ก็คงงั้นมั้ง อยู่ใกล้ดงโฮก็ทำให้ฉันรู้สึกดีมากกว่าอยู่กับคนอย่างนาย"


"จางฮยอนซึง!"


"ทำไม!?" ทั้งสองคนเริ่มจ้องตากันด้วยความโกรธ ก่อนที่จุนฮยองจะโน้มหน้าลงมา พริบตานึงฮยอนซึงรีบหลับตา เม้มปากแน่น แล้วเบี่ยงหน้าหนีเพราะคิดว่าจุนฮยองจะจูบเขาอย่างที่เคย แต่กลายเป็นว่านั่นกลับเป็นการเปิดทางให้จุนฮยองใช้ปากจูบและขบเม้มบริเวณลำคอขาวได้อย่างง่ายดาย


"อ้ะ! เจ็บ! ฉันเจ็บนะ!" ฮยอนซึงร้องเมื่อจุนฮยองดูดเม้มและขบกัดแรงๆ แถมยังไม่ใช่แค่ที่เดียว ร่างสูงไล้ริมฝีปากต่ำลงมาบริเวณไหปลาร้าแล้วทำแบบเดิมอีกครั้ง ก่อนจะละออกมาแล้วเลียริมฝีปากตัวเองพร้อมกับจ้องหน้าฮยอนซึงที่หน้าแดงจัดและหายใจหอบแรงอย่างสะใจ


"ฉันบอกแล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์แตะต้องนาย" จุนฮยองแสยะยิ้ม


"ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันอยู่เรื่อย! ฉันไปทำอะไรให้นายโกรธแค้นนักหนาหรือไง! ไอ้บ้า! ฮึก.." ฮยอนซึงตะคอกใส่หน้าจุนฮยองก่อนจะเบือนหน้าหนีเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะร้องให้ มือสองข้างยังคงถูกจุนฮยองจับตรึงไว้กับกำแพงเหมือนเดิม


"นั่นสินะ ทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน" ร่างบางหันมาสบตาอย่างไม่เข้าใจ ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไร? แค่อยากจะแกล้งเขาอย่างนั้นใช่มั้ย? ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยหรือไง กี่ครั้งแล้วที่เขาต้องเจอแบบนี้ ไม่ว่าจะพยายามหนีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพ้น


"ปล่อย ฉันจะกลับไปทำงานแล้ว" ฮยอนซึงว่า แต่จุนฮยองกลับนิ่งไปเหมือนกำลังคิดอะไรซักอย่าง


"ฉันรู้ละ"


"อะไรของนายอีก" ฮยอนซึงมองหน้าจุนฮยองอย่างไม่ค่อยไว้ใจ ร่างสูงแสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ขณะที่จ้องตาฮยอนซึง ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนฮยอนซึงต้องยืนหลังแนบชิดกำกับแพง ใบหน้าสวยแดงเถือกไม่รู้ว่าเพราะอากาศร้อน...หรือเขินสายตานี้กันแน่


"ถ้าฉันไม่พูดให้ชัดเจน นายคงจะงี่เง่าตามเคยสินะ"


"ต้องการจะสื่ออะไรไม่ทราบ"


"ฉันจะคบกับนาย"


"ห๋า!!!!!O[]o" ฮยอนซึงถึงกับร้องเสียงดังด้วยความตกใจกับสิ่งที่จุนฮยองพูดออกมา


"ฮะ..ฮะ..นาย...นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ" ฮยอนซึงหัวเราะแหยๆแบบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง


ไอ้โรคจิตมันขอคบฉ๊านนนนนนน~!!!


"ฉันจะคบกับนาย นับแต่วินาทีนี้ไป นายเป็นแฟนฉัน ชัดเจนนะ!?" จุนฮยองพูดอย่างกับกำลังคุยเรื่องปกติธรรมดา ใช่ มันอาจธรรมดาสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฮยอนซึงมันเป็นเรื่องใหญ่มาก! และยิ่งใหญ่มากขึ้นไปอีกเมื่อมันมาจากปากของจุนฮยอง


"ชัดเจนบ้านนาย! ใครบอกว่าฉันจะคบกับนาย ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันคบกับคนอย่างนายหรอก!" ร่างบางตะคอก


"นายไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธ เพราะนี่ไม่ใช่คำขอ แต่มันคือประโยคบอกเล่า"


ไอ้...ไอ้เผด็จการ !!!!!


"ฉันไม่สน!! ฉันไม่คบกับนายแน่!! พะ...เพราะว่า...เพราะว่า....เอ่อ...ฉัน...ฉันชอบดูจุน! ใช่! นายก็รู้นี่ ฉันชอบดูจุน! ถ้าไม่ใช่ดูจุนแล้วล่ะก็ ไม่ว่าใครฉันก็ไม่คบด้วยทั้งนั้น!!" จุนฮยองจ้องหน้าฮยอนซึงนิ่งหลังร่างบางพูดจบ


"งั้นเหรอ... ทั้งๆที่ดูจุนเป็นแฟนโยซอบน่ะนะ"


อึก..


"หมอนั่นไม่มีวันชอบนาย"


"...."


"นายจะเป็นได้แค่เพื่อนของยุนดูจุนตลอดไป"


"...." ฮยอนซึงได้แต่เงียบ ทุกคำที่จุนฮยองพูดมันคือความจริงที่เขารู้ดี เขาไม่มีทางสมหวังกับดูจุน หากแต่ว่า...น่าแปลกที่ครั้งนี้ คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างที่เคย นอกเสียจากความรู้สึกผิดที่มีต่อโยซอบ


ทำไมล่ะ? ทำไมมันถึงไม่เจ็บอย่างทุกที เพราะฉันชินแล้ว หรือเพราะอะไรกันแน่..


"แต่กับฉัน... อย่าลืมสิท่านประธาน ว่าเราน่ะไปถึงขั้นไหนกันแล้ว ฮึ" จุนฮยองกระซิบข้างหูในประโยคหลัง เล่นเอาฮยอนซึงหน้าร้อนฉ่าอีกครั้ง


O////////////////O!


"ไอ้..."


"ก็อย่างที่บอกน่ะแหละ ฉันไม่ชอบใช้เมียร่วมกับใคร เพราะงั้นนับแต่นี้ไป ฉันคือคนเดียวที่แตะต้องนายได้" จุนฮยองว่าแล้วปล่อยมือสองข้างของฮยอนซึงให้เป็นอิสระ


"ไอ้ทุเรศ! ฉันไม่ใช่เมียนาย! ไม่ใช่!!"


"พิสูจน์มั้ยล่ะ" จุนฮยองว่าแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์


O////////////////O!


"มะ...ไม่ต้อง!"


"ฮึ ถ้างั้นก็ตกลงตามนี้" พูดจบก็หันหลังเดินออกไป


"ใครบอก! อย่าโมเมเองสิ!! ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ!!" ฮยอนซึงตะโกนไล่หลัง แต่ดูเหมือนจุนฮยองจะไม่ใส่ใจ ร่างสูงยกมือแคะหูตัวเองทำเหมือนไม่ได้ยินและยังคงเดินต่อไป ฮยอนซึงที่มองตามหลังได้แต่ยืนกำหมัดแน่นอย่างแค้นใจ


"ฮึ่ย! ไอ้บ้า!!!!!!!!!!!!!!"








-----------------------------------------------------








ฮยอนซึงชอบดูจุนอา ... ฮยอนซึงชอบดูจุนอา ... ฮยอนซึงชอบดูจุนอา ...


โยซอบเดินตาลอยกลับมานั่งที่เดิม... ตอนแรกเขาตั้งใจจะเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ดันไปเห็นฉากเลิฟซีนของจุนฮยองกับฮยอนซึงเข้าซะก่อน ด้วยความอยากรู้อยากเห็นโยซอบจึงยืนแอบดู แต่แล้วเขาก็ดันต้องไปได้ยินอะไรที่ไม่ควรรับรู้เข้าให้


"ฉันชอบดูจุน! ถ้าไม่ใช่ดูจุนแล้วล่ะก็ ไม่ว่าใครฉันก็ไม่คบด้วยทั้งนั้น!!"


คนตัวเล็กไม่ได้นึกโกรธ ก็แค่กำลังอึ้งอยู่... ถึงยังไงฮยอนซึงก็เพื่อนเขา ดูจุนอาคงจะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน โยซอบเหม่อลอยคิดฟุ้งซ่านไปกับสิ่งที่ได้ยินพลางนั่งสอยชายผ้าคลุมโต๊ะไปด้วย


จึก!


"โอ๊ย! ...เจ็บจัง" โยซอบร้องเมื่อถูกเข็มตำจากความซุ่มซ่ามของตัวเอง คนตัวเล็กยกนิ้วขึ้นดูดเลือดตัวเองเบาๆพลางคิดไปด้วย


ถ้าหากดูจุนอารู้ล่ะ? จะเปลี่ยนใจมั้ย? จะรักฮยอนซึงมากกว่าเค้ารึเปล่า?


"ยังโยน้อย~" ร่างสูงชุ่มเหงื่อเดินมานั่งพิงโยซอบที่กำลังนั่งสอยผ้าอยู่ คนตัวเล็กหยิบขวดน้ำดื่มแช่เย็นในกระติกข้างตัวส่งให้อย่างรู้หน้าที่ ดูจุนยิ้มแล้วรับขวดน้ำไปดื่มจนชื่นใจ


"ทำอะไรอยู่เหรอ" ดูจุนถามด้วยความสนใจ เขาไม่เคยเห็นโยซอบทำงานแบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่เวลาอยู่ด้วยกันโยซอบแทบจะไม่ต้องทำอะไรเพราะเขาจะทำให้เสมอ คนตัวเล็กมีหน้าที่แค่รับสิ่งที่เขามอบให้ทั้งหลายแหล่เท่านั้น


"กำลังสอยผ้าอยู่"


"ช่วยป้ะ?"


"ทำเป็นหรือไง?" ดูจุนส่ายหน้า โยซอบยิ้มแล้วส่ายหัวนิดๆ


"งั้นก็อย่าเลย เดี๋ยวเสียเวลามานั่งแก้อีก" ดูจุนนั่งจ้องโยซอบเย็บผ้าอย่างสนอกสนใจ


น่ารักจัง^^ เหมาะจะมาเป็นแม่บ้านของยุนดูจุนคนนี้จริงจริ๊ง


"ดูจุนอา"


"คร้าบบบ^^"


"ไม่ไปซ้อมบอลแล้วหรือไง" โยซอบหยุดเย็บแล้วเอียงคอถามตาแป๋ว


"อีกเดี๋ยวค่อยไป ตอนนี้เหนื่อย" ดูจุนว่ายิ้มๆ แล้วล้มตัวลงนอนหนุนตักโยซอบ


"เค้าทำงานไม่ถนัดนะดูจุนอา" โยซอบว่าแต่ดูจุนทำหน้ามึนไม่สนใจ แล้วหลับตาพริ้มนอนยิ้มอย่างสบายใจ โยซอบได้แต่ยิ้มขำกับการกระทำของดูจุน ก่อนจะปล่อยเลยตามเลยแล้วนั่งสอยชายผ้าต่อ ดูจุนแอบเหล่ตาขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ว่าอะไรร่างสูงก็ได้ใจนอนหนุนตักนุ่มๆของโยซอบต่อไป


เฮ้ออออ... หนักใจจัง ฮยอนซึงสวยขนาดนั้น แล้วเค้าจะสู้ได้เหรอ


โยซอบคิดแล้วหยุดเย็บ พลางก้มลงมองใบหน้ายามนอนหลับของดูจุนด้วยความกลุ้มใจ


อย่าเปลี่ยนใจไปไหนนะดูจุนอา... เพราะเค้าคงทนไม่ได้ ถ้าต้องเสียดูจุนอาไป


โยซอบประคองใบหน้าของดูจุนเอาไว้ แล้วก้มลงประทับริมฝีปากกับดูจุน เรียวลิ้นเล็กสอดใส่เข้าไปในโพรงปากใหญ่แล้วเกี่ยวกระหวัดเข้ากับลิ้นหนาของร่างสูงเบาๆ แน่นอนร่างสูงไม่ได้หลับสนิท ดูจุนลืมตาขึ้นแล้วตอบรับจูบของโยซอบด้วยความยินดี ในใจกระโดดโลดเต้นอย่างแรงที่โยซอบเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน


"อืม..ม..อา..า" โยซอบค่อยๆถอนริมฝีปากออกมา ใบหน้าแสดงสีหน้าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ดูจุนที่กำลังมีความสุขก็ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งนั้น


"เค้ารักดูจุนอานะ"


"ฉันก็รักนาย.. ยังโยน้อย^^"








-----------------------------------------------------








"ซนดงอุน! หมดเวลาพักแล้ว!!!" เสียงโค้ชร้องเรียกลั่นสระ ทำให้ดงอุนที่พึ่งได้พักแค่แป๊ปเดียวจำต้องรีบวางโทรศัพท์


"กีกวัง ฉันต้องไปซ้อมต่อแล้วล่ะ"


(อะไรกัน! พึ่งได้คุยแค่สิบนาทีเองนะ)


"ขอโทษจริงๆ แต่โค้ชเรียกฉันแล้วล่ะ"


(ฮึ่ย! วางก็ได้!)


"อย่าโกรธสิ"

(ไม่ได้โกรธซักหน่อย นายไปซ้อมเหอะ ฉันก็จะไปเรียนพละแล้วเหมือนกัน)


"โอเค ถ้างั้นไว้ฉันจะโทรหาใหม่นะ"


(อือ!)


"กีกวัง"


(อะไรอีกล่ะ โค้ชเรียกแล้วไม่ใช่เหรอ)


"รักนายนะ^^"


(อ่ะ..อือ-//////- รู้แล้ว)


"บายครับ"


(บ๊ายบาย-//////-)


ติ๊ด!


"ซนดงอุน!!!!!!"


"ครับๆๆ ทราบแล้วครับ!" ดงอุนตะโกนตอบโค้ช แล้ววางมือถือรวมไว้กับกองผ้าเช็ดตัว ก่อนจะกระโดดลงสระอย่างรวดเร็วหลังจากที่พึ่งพักได้เพียงครู่เดียว


ขณะที่ร่างสูงกำลังซ้อมอย่างหนักโดยการกดดันจากโค้ชจอมโหด อินซอกที่แอบมองอยู่นานก็เดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือของดงอุน แล้วยิ้มย่องอย่างพอใจพลางกดพิมพ์เมจเซจแล้วส่งออก ก่อนจะหย่อนโทรศัพท์มือถือของดงอุนลงสระน้ำ


เพราะทุกคนที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นพวกนักกีฬา และหลายคนก็แค่มานั่งเชียร์ ทุกคนต่างก็สนใจแต่เรื่องของตัวเอง จึงไม่มีใครสังเกตเห็นการกระทำของอินซอก หรือบางคนอาจจะเห็นแต่ไม่ได้ใส่ใจนัก ยิ่งพวกนักกีฬาที่กำลังซ้อมอยู่ในสระด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง สมาธิอยู่กับเป้าหมายข้างหน้าที่ต้องไปให้ถึงอย่างรวดเร็วเท่านั้น


ฮึ... ฉันไม่ยกดงอุนให้นายง่ายๆหรอก ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม








-----------------------------------------------------








"ไอ้จุ่น!!!!!!!!!!!! มาซ้อมได้แล้วว้อย!!!!!!!!!!!!" เสียงคยูฮยอนตะโกนเรียกมาแต่ไกลด้วยฉายาน่าอายที่เรียกกันในหมู่เพื่อนสนิทเท่านั้น โยซอบหัวเราะคิกคักชอบใจ ในขณะที่ดูจุนนั้นอายจนหน้าแดง


ไอ้คยู๊!!!!!!!!! จะเรียกชื่อนี้หาแป๊ะแกเหรอวะ!! T///////////T


"ยังโยน้อย ฉันไปซ้อมก่อนนะ" ดูจุนลุกขึ้นจากตักโยซอบที่ตอนนี้เริ่มจะชาขึ้นมาบ้าง แล้วหอมแก้มคนตัวเล็กไวๆทีนึงแล้วรีบวิ่งตรงไปทางคยูฮยอนพร้อมกับไล่เตะด้วย


โยซอบนั่งเย็บผ้าต่อไปจนเสร็จก่อนจะยกกองผ้านั้นเดินกลับไปที่บูธร้าน


"อ้าว เสร็จแล้วเหรอโย เร็วจัง" ฮยอนซึงทัก โยซอบวางกองผ้าลงแล้วยิ้มให้


"อื้อเสร็จแล้ว"


"เยี่ยม ถ้างั้นก็เหลือแค่ทาสีโต๊ะเก้าอี้ใหม่ แล้วก็ตกแต่งร้านอีกนิดหน่อยก็เรียบร้อยแล้ว" ฮยอนซึงยิ้มอย่างสุขใจเมื่อคิดว่างานใกล้จะเสร็จสมบูรณ์


"ฮยอนซึงไม่ร้อนเหรอ? ทำไมต้องใส่ผ้าพันคอด้วยล่ะ" โยซอบเอียงคอถามอย่างสงสัย ฮยอนซึงเหงื่อแตกพลั่กก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ


"อ๋อ...คือฉัน...ฉันหนาวน่ะ"


"หนาว? อากาศแบบนี้เนี่ยนะ?" โยซอบชี้ขึ้นฟ้าไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงเจิดจ้า วันนี้หลายๆคนอยู่ในชุดเสื้อกล้ามกันแทบทั้งนั้น หรือไม่ก็เป็นเสื้อยืดธรรมดาที่ผ้าบางหน่อย เพราะต้องทำงานกันกลางแดดและวันนี้ก็ไม่มีเรียนทั้งวันสำหรับปีสุดท้าย ดังนั้นจึงเป็นโชคดีที่ไม่ต้องใส่ชุดนักเรียน ไม่อย่างนั้นคงจะร้อนตายกันหมดแน่ๆ แต่นี่ฮยอนซึงกลับใส่ผ้าพันคออย่างกับหน้าหนาวซะอย่างนั้น


"เออน่า! ช่างฉันเหอะ" ฮยอนซึงว่าแล้วเดินหนีไปตรวจงานอย่างอื่น โยซอบเหล่มองอย่างสงสัยก่อนจะเอื้อมมือไปดึงปลายผ้าพันคอจนมันหลุดออกมา


"เฮ้ย! โย! O//////O!" ฮยอนซึงร้องแล้วหันไปด้วยความตกใจ ด้วยเสียงร้องนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองกันหมด โยซอบตาโตแล้วเริ่มยิ้มล้อเลียน ในขณะที่ฮยอนซึงอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจากทุกคนซะเดี๋ยวนั้น


O.O!!


"โอ้โห แดงเป็นปื้นเลย รุนแรงกันจังเลยนะคู่นี้"


"ยะ..โยซอบ!"


"อิอิ ทีนี้ก็ไม่ต้องใส่ผ้าพันคอปิดให้ร้อนแล้วนะฮยอนซึงอา~ เพราะทุกคนก็เห็นหมดแล้ว^^" โยซอบหัวเราะแล้วส่งผ้าพันคอผืนหนาคืนให้ ก่อนจะเดินไปช่วยคนอื่นเป่าลูกโป่งสำหรับตกแต่งร้านแทน ฮยอนซึงได้แต่ยืนหน้าแดงในขณะที่กำลังถูกล้อเลียนจากสายตาของเพื่อนๆรอบข้าง และหลายคนที่ไม่รู้เรื่องต่างก็สงสัยว่าไอ้รอยที่คอฮยอนซึงน่ะ มันเป็นฝีมือของใคร


ยังโยซอบ !! T^T เพื่อนบ้า !!


"ฮยอนซึงๆ เรื่องขนมล่ะว่าไง? พวกเราจะสั่งขนมจากที่ไหนมาขาย?" ดงโฮเดินมาถาม ฮยอนซึงยังรู้สึกกระดากอายไม่หายกับไอ้รอยบ้าๆบนคอของเขาจึงพยายามใส่ผ้าพันคอปิดเอาไว้อีกครั้ง แต่ดงโฮกลับยิ้มแล้วดึงมันออก


"อากาศมันร้อนนะ"


"ไม่เป็นไร ฉันไม่ร้อน==" ฮยอนซึงว่า


"เอาออกเถอะ ทุกคนกำลังยุ่งอยู่ ไม่มีใครสนใจรอยนั่นหรอก" ดงโฮยิ้มบางๆ ฮยอนซึงมองไปรอบๆอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจ้องเขาแล้ว ร่างบางจึงค่อยๆดึงผ้าพันคอออกอีกครั้ง


"อ่า อืม นั่นสินะ เอ่อ...เรื่องขนม..."


"แต่กูว่ามึงน่าจะสนใจหน่อยก็ดีนะ" จุนฮยองโผล่มาจากไหนไม่มีใครทราบ แต่จู่ๆร่างสูงก็เดินตรงมาแล้วโอบไหล่ฮยอนซึงไว้ท่ามกลางสายตาของทุกคน พลางจ้องหน้าดงโฮเขม็ง


"อย่ามาจับนะ!" ฮยอนซึงเอ็ดเบาๆ ดงโฮแสยะยิ้มเล็กน้อยที่จุนฮยองถูกว่า แต่ร่างสูงก็ไม่ได้ใส่ใจและยังคงโอบไหล่ฮยอนซึงเอาไว้ก่อนจะ...


"ทุกคนจำไว้! หมอนี่เป็นของฉัน ใครกล้าแตะต้องหมอนี่ล่ะก็ ได้เห็นดีกันแน่!" จุนฮยองประกาศเสียงลั่น ทุกคนรวมทั้งฮยอนซึงอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนที่ทุกคนจะหันกลับไปสนใจในงานของตัวเองต่อ ส่วนฮยอนซึงนั้นก็ทำได้แค่หน้าแดง


"ไอ้บ้า! ฉันยังไม่ได้..." ฮยอนซึงเงียบไปเมื่อเจอสายตาอำมหิตของจุนฮยอง


ฮึ่ย! ทำไมฉันต้องยอมทุกทีด้วยวะ!!!


"กูเคยบอกมึงแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้ายังไม่อยากตาย อย่ามายุ่งกับเมียชาวบ้านจะดีกว่า" จุนฮยองแค่นเสียงแล้วโอบฮยอนซึงเดินกลับห้องทันที







-----------------------------------------------------








"อะไรของนายเนี่ย! คิดจะทำอะไรกันแน่ห๊ะ!" ฮยอนซึงตะคอกลั่นห้องหลังจากสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของจุนฮยองได้ ร่างสูงเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วกดเปิดทีวี


"ทำอะไร?"


"ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ! ก็ที่นายไปประกาศปาวๆเมื่อกี้นี้น่ะ! นายคิดจะทำอะไรห๊ะ!!"


"ก็ไม่ได้คิดอะไร แค่บอกให้คนอื่นรู้ว่าฉันเป็นเจ้าของนาย ก็เท่านั้น"


อ่ะ...ไอ้...ไอ้....ไอ้หน้าด้าน!!!!!!!!!!! นายมาเป็นเจ้าของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!


"ต้องให้ฉันพูดกี่ทีนายถึงจะเข้าใจห๊ะ! ฉันไม่ใช่ของนาย!"


"แล้วต้องให้ฉันทำอีกกี่รอบนายถึงจะเข้าใจว่านายน่ะเป็นของฉัน" จุนฮยองพูดแล้วจ้องหน้าฮยอนซึงนิ่ง ร่างบางถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเจอสายตากรุ้มกริ่มของจุนฮยอง แล้วยังคำพูดสองแง่สองง่ามนั่นอีก


"ไอ้ลามก!"


"ลามก? ลามกอะไร? นี่นายกำลังคิดอะไรอยู่เหรอท่านประธาน" จุนฮยองยิ้มกริ่มแล้วเดินเข้ามาใกล้


"ฉันรู้หรอกน่ะว่านายคิดอะไร! มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่!" ฮยอนซึงตะคอกแล้วรีบเปิดประตูออกจากห้องไป


ปัง!!


มันจะต้องไม่เกิดขึ้นอีก! ทุกอย่างมันเป็นแค่ความผิดพลาด แค่ความผิดพลาดเท่านั้น!!













-----------------------------------------------------
Writer Talk~

เข้าบ้านบีสท์ไม่ได้= =
ทำไมแว๊~ คนจะอัพฟิคซะหน่อย แง่มๆๆ

นั่งรอบ้านบีสท์ต่อไป~

11 ความคิดเห็น:

  1. เห้ย . ค้างงงงงงงงงงงงงงงง ! 5555 ;
    ตัดบทได้ค้างมากพี่จริง เบเบ๋ ! > \\\\\\\\\\\\\\ <

    -
    แชปนี้อยากจะกดไลค์ปิ้นซึงสัก 1000+
    555 ; หายไปนานบทปิ้นโรคจิตๆเนี่ย (หรอ?) 55
    แบบว่าปิ้นขอซึงเป็นแฟนแล้ว จะจบเร็วมั้ยเนี่ย ? 55555 ><
    ไปดิ ปิ้นไม่ได้ขอ ปิ้นบอกว่ามันคือประโยคบอกเล่า - -
    หนักใจแทนซึง 55555555555 ;
    ซึงจะรู้มั้ยเน้อ ว่าที่ปิ้นขอคบพูดว่าเป็นเจ้าของซึงอยู่ตลอดเนี่ย
    เพราะปิ้นชอบซึงอยู่ อร๊ากกก (เม้นเองเขินเอง >\\\\\\<)
    55555 . ตัดบทค้างจริงจัง จะไปจิ้นเอง 55

    -
    โยได้ยินแล้วว ไม่ต้องกลุวหรอกโย
    อิจุ่นมันชอบคนน่ารักๆไม่ใช่คนสวยๆ แล้วปิ้นมันก็ต้องคู่กับซึงอยู่แล้ว
    555555555555 . อย่าไปเครียดเด่ ~
    อินซอก !!!! เธอจะไม่เลิกใช่มั้ย เธอยังไม่เลิกยุ่งใช่ม้ายยยยย .
    มาเจอกับน้องหน่อยมั้ยพี่ มารอุ่นกวางจริงๆ 555555 ;

    -
    พี่จริงไม่อัพประมาณ 2-3 วัน คิดถึงเรื่องนี้อ่ะ
    คิดถึงจริงๆ อยากอ่านแบบสุดๆ 555555
    บ้านบีสท์ก็เข้าไม่ได้ไม่สบายอีก ซวยมากวันอะไรเนี่ยย ? -.-
    รอตอนต่อไปนะจ๊ะ ไฟโต้ !

    ตอบลบ
  2. อ๊ายยยย ยังโยน้อยรู้แล้วว่าซึงแอบรักตาลุง
    ไม่ต้องกลัวตาลุงไม่รักหรอกลูก หนูน่ะเหมาะกะตาลุงที่สุดแล้ว
    แต่อ่านคู่นี้ทีไรทำเอาเพ้อทุกที มันจะน่ารักไปไหนคะ!

    ปิ้นซึง ได้อีกๆๆๆ ตาปิ้น รักเค้าก็บอกมาเห๊อะ
    มาถึงขนาดนี้แล้วอ่านะ อั้ยย เขินแทนซึง > <

    อุ่นกวางจะมีมารผจญไปไหนเนี่ย
    อินซอก วันๆนี่คิดแต่จะแย่งแฟนชาวบ้านเค้ารึไงห๊าาาา

    รอบแชปต่อไปจ้าา

    ตอบลบ
  3. ชอบประโยคนี้อ่ะ!!
    "แล้วต้องให้ฉันทำอีกกี่รอบนายถึงจะเข้าใจว่านายน่ะเป็นของฉัน"
    ในที่สุดปิ้นซึงเราก็คบกัน!
    ตายแล้วววว!ดีใจเวอร์ ๆ
    ถึงแม้ว่าปิ้นจะบังคับก็เถอะนะ!
    โยรู้เรื่องที่ซึงชอบลุง
    แต่มันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง(??)

    อุ่นกวางเราก็กลับมาคืนดี Happy ๆ สุด ๆ

    พี่จิงรีบปั่นพาสต่อไปเร็วๆนะ
    รอจ้าาาา!


    ^[+++]^

    ตอบลบ
  4. บ้านบีสท์ ขัดข้องทางเทคนิค ชั่วคราว แต่พี่ก็ยังตามหาจนได้อ่าน ฮ่าๆๆ >"<

    แหม่ น้องจริง ทำค้างอีกตามเคย แต่ก็นะ ได้อ่าน แล้วหายเหนื่อยเลย

    (จากที่วิ่งเต้นเรื่องฟิค ทั้งวัน ณ บัดนาว ยังไม่ได้กินข้าวเลย ลืมความหิวซะอย่างงั้น อิอิ)

    ปิ้นน่ารักอะ แหม๋ ฮยอนซึงก็นะ อร้ายย เขิลล อ่านแล้วเขิล (ท่าทางตูจะบ้าไปแล้ว จริงๆ) แหะๆๆ

    น้องโย จ๋า เลิฟ ลุงม๊ากก นะ ^^ อย่าบอกลุงเรื่อง ฮยอนซึงเลย เดี๋ยวลุงเขว ฮ่าๆๆ


    เอาอีกละ อร้ายย อยากกระทืบ อินซอก ป้าดดด โมโหๆๆ ช้านอยากจะบ้า เกลียด อินซอก มาว่า กวาง ว่าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ชิส์ชะ บังอาจจม๊ากกก


    ฮ่าๆๆๆๆ เรื่องหน้า เอา ไซม่อน มาเป็นนักแสดงประกอบบ้างก็ดี นะ ฮ่าๆๆๆ เพื่อนหนิด ปิ้น คู่เลิฟกวาง ขัดคอ ดงอุน ฮ่าๆๆ >"<


    แชปหน้ามาไวๆๆนะจ่ะ อย่าให้รอนานนะ แบบว่า พี่เชค อัพเดทฟิคน้องจริงทุกวันเลยอะ ขั้นบ้า ของแท้ คริคริ


    แต้งกิ้วนะจ่ะ น้องจริง ^^ หายเหนื่อยละ ฮ่าๆๆ

    ตอบลบ
  5. T'iiiiiiie ♥ 양 요 섭!21 สิงหาคม 2553 09:16

    เชอะๆ,,อัพม่บอกกู -10 คะแนน
    ฮ่ าๆๆๆๆ.



    น้องรุความจิงละไงว่าซึงชอบลุง
    ปิ้นรีบๆเกบซึงซะนะ ;D

    ตอบลบ
  6. อินซอกกกก อิเวร ทำอะไรอีก อุ่นกับกวางชั้นจะมีความสุขบ้างได้ม๊ายยยยยยยย อะไรของแก๊ๆๆๆๆ เจอหน้าอิแม่จะกดถ่วงน้ำ หึ่ยย(อินี่ก็อิัจัด)

    โมโหแทนลูกอย่างแรงค่ะ กลัวลูกเสียใจอีกอะ แค่คราวที่แ้ล้วก็ทำเอาเสียน้ำตาร่วมไปด้วยแล้วนะนั่น ทำใจไม่ได้ เห็นลูกร้องไห้โยเยขนาดนั้น โฮกกกกก

    อิจุ่น กร๊าดดดด เราชอบ 5555 ยังโยมั่นใจในตัวเองเถอะลูก หนูน่ารัก อิจุ่นมันไม่หนีไปไหนหรอก จริงจริง 55555555

    ปิ้นคะ รุนแรงได้อีก ชอบบบบ มาแบบนี้รักจริงอะไรจริง 5555 ประกาศให้รู้โดยทั่วกันแบบนี้ ชอบบบบ แรง กร๊าดดดดดดด ฮยอนซึงก็ยอมรับไปเถอะ แหมโว้ย ชอบเค้าแล้วมาทำเนียมนะตัวเอง 555555555

    ตอนหน้า ขออุ่นกวางนะคะ ตอนนี้มาแค่ไม่ถึง2บรรทัดเลยอะ ไม่ยอมๆ แง๊ๆๆๆๆๆ จะเอาอุ่นกวาง จะเอาอุ่นกวาง (โดนถีบออกนอกบล็อก อะเกน)

    รอตอนหน้าค่ะ^^

    ตอบลบ
  7. ไม่ระบุชื่อ26 ตุลาคม 2553 00:47

    อื้อหือ
    ปิ้นซึงเกือบหมด
    ยังมีอุ่นกวางโผล่มาเล็กน้อย
    และตัวอิจฉาที่ไปทำลายโทรศัพท์คนอื่น
    - -+

    ปิ้นขอซึง
    เอ้ย! ไม่ๆๆ ไม่ใช่สิ
    พูดประโยคบอกเล่า(แกมบังคับ)
    ใส่ซึงอย่างนั้นเนี่ย
    หวงใช่มั้ยล่า
    ฮ่าๆๆๆ ซึงสวยซะอย่าง

    รออัพนะคะ
    ^[]^

    ตอบลบ
  8. ไม่ระบุชื่อ25 พฤศจิกายน 2553 18:34

    ในที่สุด นายก็ทำในสิ่งที่ควรทำ อย่างยิ่ง!!!

    พูดให้เป็นเรื่องเป็นราวซะที ปิ้น

    ซึง รับๆไปเหอะนะ ไม่มีใครจะเหมาะกับนาย ไปกว่า ปิ้นอีกแล้ว

    จริงจริ๊งงง

    ตอบลบ
  9. ไม่ระบุชื่อ19 กันยายน 2554 23:13

    เปิดจองฟิคเรื่องนี้รอบสามเถอะค่ะ T T
    จุนซึงน่ารักมากกก

    ตอบลบ
  10. ไม่ระบุชื่อ21 ตุลาคม 2554 03:09

    โฮ่วววว อินซอก เธอจะแอบเลวอะไรอีก อย่าไปวุ่นวายได้ม้ายยยยย เค้ารักกัน อย่าเป็น ก ข ค สิ!

    ตอบลบ
  11. หื้ออออออ แชปนี้โจ๊กเอาโล่ไปเลย
    ดงโฮก้อน่ะยุ่งอยู่ได้ 55555
    อิซอกยังไม่หยุดใช่ม้ายยยยยยย
    ซอบได้ยินแล้วอ่ะ แง้งงงง

    ตอบลบ

อ่านจบแล้ว...คอมเม้นท์กันหน่อย :-)