วันจันทร์ที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2553

Maybe i'm BAD* ::: Chp.25


.:: CHAPTER 25 ::.
















และแล้วงานเทศกาลประจำปีก็มาถึงจนได้ ทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วยความคึกคัก มีนักเรียนนักศึกษาจากละแวกใกล้เคียงมาเที่ยวชมงานกันเป็นจำนวนมาก และวันนี้ก็ไม่มีการเรียนการสอน เหล่ารุ่นน้องต่างก็มาร่วมสนุกกับงานของรุ่นพี่กันด้วย ในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนานกับงาน ก็ยังมีอีกสองคนที่ไม่แฮปปี้เอาซะเลย


"ทำไมฉันต้องใส่ชุดนี้ด้วย!!"


"ทำไมต้องให้ยังโยน้อยของกูใส่ชุดนี้ด้วยวะ!!!"


ทั้งดูจุนและฮยอนซึงต่างตะโกนขึ้นพร้อมกัน ด้านดูจุนนั้นโมโหที่ยังโยน้อยของเขาถูกเพื่อนๆบังคับให้ใส่ชุดผู้หญิง ส่วนฮยอนซึงก็กำลังหงุดหงิดที่ถูกบังคับให้ใส่ชุดผู้หญิงเช่นกันกับโยซอบ


ฉันเป็นผู้ชายนะโว้ยยยยยย !


เดิมทีธีมงานถูกวางไว้ว่าให้แต่งแฟนซีอะไรก็ได้ แต่เนื่องจากมหาลัยสตรีอีฮวาและโรงเรียนสตรีที่อยู่ใกล้ๆพร้อมใจกันไปทัศนศึกษาในวันนี้กันหมด ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเปลี่ยนแผนที่จะเน้นกำไรจากลูกค้าสาวๆ มาเป็นกำไรจากลูกค้าหนุ่มๆแทน และแน่นอนว่าหนุ่มหน้าสวยในห้องนี้ก็มีแค่ฮยอนซึงคนเดียว ส่วนโยซอบนั้นถูกเลือกเพราะความแบ๊ว และบังเอิญว่าเขาแต่งชุดผู้หญิงขึ้นสุดๆซะด้วยสิ คนอื่นๆก็แต่งหญิงเหมือนกัน แต่ก็ดูไม่เหมาะเท่ากับฮยอนซึงและโยซอบ


ทีแรกนั้นฮยอนซึงคัดค้านเต็มที่ว่ายังไงก็ไม่ยอมใส่ชุดที่เพื่อนๆเตรียมมาให้ แต่พอถูกกดดันมากๆเข้า เขาก็ต้องยอมแพ้และจำใจใส่ ส่วนโยซอบนั้นไม่ได้คัดค้านอะไรอยู่แล้ว คนตัวเล็กนึกสนุกด้วยซ้ำไปที่จะได้ลองแต่งหญิงดูบ้าง ที่สำคัญเขาก็แอบหวังเล็กๆให้ตัวเองเหมาะกับชุดผู้หญิงมากกว่าฮยอนซึง


"อย่าเรื่องมากน่าไอ้ดูจุน เพื่อห้องเว้ย!" เพื่อนคนนึงกล่าว


"ห้องเหิ้งอะไรไม่สนโว้ย! ไอ้กระโปรงนี่มันสั้นเกินไป จำเป็นต้องให้ยังโยน้อยของกูโชว์ขาอ่อนด้วยรึไงวะ!!"


"ทำไมดูจุนอาต้องโมโหด้วย เค้าใส่แล้วไม่น่ารักเหรอ" โยซอบหน้างอแล้วกระพริบตาปริบๆมองดูจุน ร่างสูงหันมองอย่างรู้สึกผิด ใครว่าโยซอบใส่แล้วไม่น่ารักกัน เดรสเข้ารูปแขนตุ๊กตาแนวโลลินิดๆ กับหมวกเล็กๆบนผมสีทองที่ถูกสวมทับด้วยวิกผมยาวสลวย แม้เรียวขานั่นจะมีถุงเท้ายาวสีชมพูขาวลายขวางห่อหุ้มยาวขึ้นมาเหนือเข่า แต่ไอ้ขาอ่อนที่โผล่พ้นกระโปรงตัวสั้นออกมานั่นก็ทำให้ดูจุนแทบคลั่งด้วยความหึงหวง


น่ารักเกินไป!!


"ไม่ใช่อย่างงั้นน้า ยังโยน้อยใส่ชุดไหนก็น่ารักทั้งนั้นแหละ"


"งั้นดูจุนอาก็อย่าโมโหสิ"


"ไม่ให้โมโหได้ไง ฉันไม่อยากให้คนอื่นมามองโยนะ" ดูจุนว่าแล้วหน้าบึ้ง ในขณะที่โยซอบอมยิ้มน้อยๆด้วยความขวยเขินอย่างน่ารักน่าชัง


"ฮิๆ อย่าขี้หวงไปหน่อยเลยน่า เค้าไปต้อนรับลูกค้าดีกว่า" โยซอบยิ้มกว้างแล้วเดินไปต้อนรับลูกค้าหน้าชื่นตาบาน ลูกค้าหนุ่มๆที่เดินเข้ามานั่งในร้านมองโยซอบตาเป็นประกาย และบางคนก็เหลือบมองมายังฮยอนซึงที่กำลังยืนหน้าบึ้งอยู่ ดูจุนแทบอยากจะถลาไปตั๊นหน้าลูกค้าหนุ่มที่เดินเข้ามาใหม่สองคน แต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้


ท่องไว้ มันเป็นงานT^T


"ฮยอนซึง นายออกไปเสิร์ฟขนมสิ" เพื่อนคนนึงสะกิดแขน ร่างบางทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอก่อนจะถือเค้กลูกพีชและชาเขียวเย็นๆไปเสิร์ฟ ถึงจะบอกว่าเป็นธีมร้านน้ำชาแฟนซี แต่จริงๆแล้วก็ขายของหวานและเครื่องดื่มแทบทุกอย่างแหละนะ


ขณะที่ทุกคนกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น จุนฮยองที่เพิ่งจะตื่นก็เดินเข้ามานั่งในร้านและทำตัวราวกับลูกค้าคนหนึ่ง ร่างสูงจ้องมองไปยังฮยอนซึงไม่วางตา วันนี้ร่างบางดูราวกับเป็นผู้หญิงจริงๆ ฮยอนซึงอยู่ในชุดเดรสแขนกุดสีชมพูที่มีผ้าคาดเอวและกระโปรงที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย บวกกันกับวิกผมยาวและโบสีชมพูสองอันที่ติดอยู่ระดับหู ใบหน้าสวยหวานนั่นช่างเข้ากันได้ดีกับชุดและวิกจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นผู้ชาย ริมฝีปากและแก้มใสถูกแต่งแต้มด้วยลิปกลอสสีหวานกับบลัชออนสีพีชที่เข้ากันกับชุด จะว่าไปฮยอนซึงก็กลายเป็นจุดเด่นของร้านไปแล้ว ลูกค้ามากมายต่างเรียกหาแต่ฮยอนซึงให้ไปเสิร์ฟ ในขณะที่โยซอบทำหน้าที่ต้อนรับอยู่หน้าร้าน


"มูสช็อกโกแลตครับ^^" ฮยอนซึงยิ้มพร้อมกับวางของหวานที่นำมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มเจ้าของออร์เดอร์เงยหน้ายิ้มรับ พลางเอื้อมมือไปแตะมือฮยอนซึง


"คุณชื่ออะไรครับ?"


"เอ่อ...ฮยอนซึงครับ^^"


"ผมควังฮีครับ^^ คุณน่ารักจัง ผมขอเบอร์คุณได้มั้ย?" ควังฮีเอ่ย ฮยอนซึงถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย


จู่โจมกันอย่างงี้เลยเหรอ==


"ขอโทษครับ ถ้าไม่รับอะไรเพิ่ม ผมขอตัวนะ" ร่างบางกล่าว แล้วรีบเดินกลับหลังร้าน ก่อนจะนั่งลงพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้เขาต้องรับมือกับลูกค้าหลากหลายแบบจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ทุกคนดูจะสนใจเขาที่แต่งเป็นผู้หญิงซะเหลือเกินจนฮยอนซึงรู้สึกอึดอัด เขาไม่ชอบการตกเป็นเป้าสายตา และยิ่งทำตัวไม่ถูกเวลาที่ถูกจีบ ก็เกิดมาเคยถูกใครจีบที่ไหนกันล่ะ นอกจาก....


เฮ้ย! ไม่สิ อย่างจุนฮยองเค้าไม่ได้เรียกจีบซักหน่อย ชิ!


"เฮ้ ฮยอนซึง เหนื่อยมั้ย?" ดงโฮถามแล้วนั่งลงข้างๆ ร่างบางหันไปยิ้มบางๆให้ ก่อนจะส่ายหน้า


"ไม่หรอก ว่าแต่นายเถอะ เรตติ้งดีเชียวนะ สาวๆงี้ตอมตรึมเชียะ ฮิๆ^^" ฮยอนซึงแซว ดงโฮหัวเราะเล็กน้อยเหมือนเขิน


"ฉันไม่สนผู้หญิงพวกนั้นหรอกน่า"


"แหมมม สาวสวยแจกเบอร์ให้เยอะแยะขนาดนั้นยังมาทำเป็นพูด ถ้านายไม่สนใจสาวๆพวกนั้น แล้วนายสนใจใครกันล่ะฮะ" ร่างบางแซวอย่างหมันไส้ ทว่าดงโฮกลับยิ้มหวานแล้วมองหน้าฮยอนซึง


"ถ้าฉันบอกว่าเป็นนายล่ะ"


"ฮ่าๆ^^; นายล้อเล่นใช่มั้ย?"


"เปล่า ฉันสนใจนายจริงๆ นายจะรังเกียจรึเปล่าถ้าฉันจะบอกว่า...ฉันชอบนาย" ดงโฮพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส ในขณะที่ฮยอนซึงหน้าเหวอรับประทาน พลางอ้ำอึ้งเพราะไม่รู้จะตอบยังไง


"เอ่อ...เอ่อ...ฉะ...ฉัน...ฉันมีแฟนแล้วนะ"


"ใคร? จุนฮยองน่ะเหรอ? ฉันไม่แคร์หรอก เพราะฉันมั่นใจว่าฉันดูแลนายได้ดีกว่ามัน^^"


ง่ะ=[]= นายช่วยแคร์หน่อยก็ได้นะดงโฮ


"คือ..ฉัน..."


"นายรังเกียจฉันเหรอฮยอนซึง?" ดงโฮถามหน้าสลด ฮยอนซึงจึงรีบปฎิเสธ


"เปล่านะไม่ใช่ คือฉัน...จะว่าไงดีล่ะ ฉัน...ฉันไม่ได้ชอบนาย" ดงโฮยิ้มอีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบ แล้วส่ายหน้าเบาๆ


"นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก ฉันทำให้นายชอบฉันได้"


เง้อ=[]=!


"ดงโฮ ฉัน..."


"ฮยอนซึง อย่าปฎิเสธฉันเลยนะ ฉันชอบนายมากจริงๆ แล้วก็ชอบมานานแล้วด้วย ฉันคงจะเจ็บปวดมากถ้าหากนายปฎิเสธฉัน" ดงโฮว่าหน้าเศร้า ฮยอนซึงจึงยิ่งทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะยกมือแตะไหล่ดงโฮเบาๆ


"เอ่อ...ฉันเองก็ไม่ได้รังเกียจนายหรอกนะดงโฮ" ร่างสูงเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มหวานอย่างมีความหวัง ก่อนจะจับมือฮยอนซึงขึ้นมากุม


"ขอบคุณนะฮยอนซึง^^ ฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวัง ซักวันนายจะต้องชอบฉันแน่"


"อ่า...แฮ่ๆ^^;;"


ฉันไม่ได้ชอบนายนี่นาT^T








-----------------------------------------------------








"กีกวังทางนี้!" ดงอุนโบกมือให้ร่างบางที่กำลังสอดส่ายสายตาไปทั่วงานเพื่อมองหาเขา เมื่อหันมาเห็นดงอุนที่ยืนรออยู่ กีกวังก็แย้มยิ้มแล้วเดินตรงเข้าไปหา


"รอนานมั้ย?"


"ไม่หรอก แล้วนี่อยากไปไหนก่อนดี" ดงอุนถาม วันนี้เขาชวนกีกวังมาเที่ยวงานเทศกาลประจำปีของโรงเรียน ซึ่งร่างบางก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล


"นายก็พาฉันไปสิ โรงเรียนนายนี่" ดงอุนยิ้มบางๆให้ ก่อนจะจูงมือกีกวังเดินเข้างานไป และแวะชมตามบูธต่างๆที่แต่ละห้องจัดไว้ เขาในฐานะนักกีฬาจึงไม่ต้องไปร่วมจัดบูธ เพียงแต่ตอนเย็นเขาจะต้องลงแข่งว่ายน้ำกับนักเรียนโรงเรียนอื่นที่มาร่วมงานแทน ดังนั้นช่วงนี้เขาจึงต้องการใช้เวลากับกีกวังให้มากที่สุด


ร่างบางดูร่าเริงและมีความสุขไม่น้อย การได้เดินเคียงข้างคนรักและสนุกไปด้วยกัน มันก็แค่นี้แหละที่กีกวังต้องการ ดงอุนเองก็สบายใจที่เห็นกีกวังมีความสุข รอยยิ้มของกีกวังคือสิ่งที่มัดใจเขาเอาไว้ตั้งแต่แรกเห็น และมันจะยังคงเป็นเช่นนั้นเสมอไป


"ดงอุน เราไปนั่งร้านนั้นกันเถอะ^^" กีกวังชี้ไปยังร้านหนึ่งที่ได้รับการแต่งตกอย่างสดใสน่ารักชวนให้เข้าไปนั่งเหลือเกิน ทั้งคู่จูงมือกันเดินตรงไป แต่เข้าไปได้เพียงแค่หน้าร้าน ดงอุนก็ชะงักไป


"สวัสดีคร้าบบบ^^ เชิญด้านในเลยคร้าบบบ" เสียงใสๆของโยซอบเอ่ยต้อนรับอย่างร่าเริง ในขณะที่ดงอุนแทบอยากจะจูงมือกีกวังเดินหนีไปที่อื่นซะเดี๋ยวนั้น


"มีอะไรเหรอดงอุน?"


"กีกวัง"


เฮือก ! พี่จุนฮยอง O_O


กีกวังตกใจเล็กน้อยที่พบว่าจุนฮยองนั่งอยู่ในร้านนี้ด้วย ร่างสูงเดินตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ที่ยืนอยู่หน้าร้าน จุนฮยองจ้องดงอุนไม่วางตาทำเอาบรรยากาศรอบๆตัวพวกเขาทั้งสามคนเริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ


"พี่..."


"มึงมายุ่งอะไรกับน้องกูอีก" จุนฮยองกระชากแขนกีกวังมายืนข้างๆเขา แต่ดงอุนเองก็ไม่ยอมปล่อยมือจากกีกวังเช่นกัน โยซอบมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น


"พี่...เราดีกันแล้ว" กีกวังเอ่ยขึ้นอย่างหวาดๆ ดูก็รู้ว่าจุนฮยองยังคงไม่ให้อภัยดงอุน คราวก่อนที่มีเรื่องกัน จุนฮยองก็กระทืบดงอุนซะเละ จนป่านนี้ยังมีรอยแผลหลงเหลือบนใบหน้าอยู่เลย


"ก็เลยกลับไปให้มันย่ำยีเล่นง่ายๆงั้นเหรอ" จุนฮยองหันกลับมาพูดกับกีกวังเสียงแข็ง


"มันไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย!" กีกวังเถียง เขาไม่ชอบเลยที่จุนฮยองมาดูถูกความรักของเขาแบบนั้น


"มึง...อย่ามายุ่งกับน้องกูอีก" จุนฮยองหันไปมองหน้าดงอุนพลางพูดเสียงเรียบ แล้วมองมือของดงอุนและกีกวังที่ยังจับกันแน่น


"พี่!!"


"ผมคงทำให้ไม่ได้" ดงอุนเอ่ยตอบเสียงเรียบเช่นกัน ทั้งกีกวังและจุนฮยองต่างหันมองดงอุนพร้อมกัน คนหนึ่งมองด้วยสายตาไม่พอใจ ในขณะที่อีกคนมองด้วยความปลาบปลื้ม


"ผมยอมรับว่าทำให้กีกวังเสียใจ แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่ ผมให้สัญญา" จุนฮยองแสยะยิ้ม


"โอกาสของมึงมันหมดไปแล้ว กูเคยปล่อยให้กีกวังคบกับมึง แล้วสุดท้ายเป็นยังไง? มึงก็ทำน้องกูเสียใจอยู่ดี มีครั้งแรกได้มันก็ต้องมีครั้งต่อไปอีก ปล่อยน้องกูได้แล้ว"


"ผมไม่ปล่อย ผมจะไม่มีวันปล่อยกีกวังไปไหนอีก"


"แต่นี่มันน้องกู!"


ผัวะ!!


ขาดคำจุนฮยองก็ปล่อยหมัดกระแทกหน้าดงอุนโดยไม่ทันให้ตั้งตัว กีกวังร้องเสียงหลง ในขณะที่โยซอบซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆก็ตกใจไม่แพ้กัน ผู้คนที่นั่งในร้ายเริ่มแตกตื่นและหลายๆคนก็จ่ายเงินแล้วรีบออกจากร้านไป รวมทั้งลูกค้าใหม่ๆที่กำลังจะเดินเข้ามา ต่างก็เปลี่ยนใจเดินไปที่อื่นกันหมด


"พี่!! พี่!! อย่า!! พอแล้ว!!" กีกวังร้องลั่น ในขณะที่จุนฮยองรัวหมัดใส่ดงอุนไม่ยั้งโดยไม่เปิดโอกาสให้ร่างสูงได้โต้ตอบ ดงอุนทำได้มากสุดเพียงแค่ปัดป้องเท่านั้น กีกวังพยายามจะเข้าไปดึงพี่ชายตัวเองออกมา แต่จุนฮยองก็แรงเยอะซะเหลือเกิน


"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ฮยอนซึงที่พึ่งเดินออกมาจากหลังร้านพร้อมกับดงโฮร้องถามขึ้น พอเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างบางก็รีบตรงเข้ามาห้ามพร้อมกับดงโฮ


"พี่ฮยอนซึง ช่วยด้วย ฮือออ" กีกวังร้องขอความช่วยเหลือ ฮยอนซึงถลาไปดึงแขนจุนฮยองเอาไว้ พร้อมกับที่ดงโฮวิ่งเข้าไปดึงดงอุนออกมา


"จุนฮยอง!! พอที!!"


"ฮึก ดงอุน" กีกวังวิ่งเข้าไปช่วยดงโฮพยุงดงอุนเอาไว้อีกแรง ร่างสูงยกมือปาดเลือดที่มุมปากตัวเองเล็กน้อย ในขณะที่จุนฮยองยังคงมองอย่างอาฆาตโดยมีฮยอนซึงคอยรั้งแขนเอาไว้


"ทำบ้าอะไรของนาย!! ทำไมต้องมามีเรื่องกันอีก!" ฮยอนซึงตะคอก จุนฮยองไม่ตอบ แต่สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของร่างบางแล้วเดินหนีไปหลังหอพักแทน ฮยอนซึงเหลือบมองดงโฮ กีกวัง และดงอุนเล็กน้อย แต่พอเห็นว่าดงอุนมีทั้งกีกวังและดงโฮช่วยดูแลแล้ว ร่างบางก็รีบเดินตามจุนฮยองไป


"ดงอุน เจ็บมากมั้ย" กีกวังถามอย่างเป็นห่วง แผลคราวก่อนยังไม่ทันหายไปหมด จุนฮยองก็เพิ่มรอยใหม่ให้ดงอุนซะแล้ว ร่างบางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บแทน


ทำไมพี่จุนฮยองต้องทำขนาดนี้ด้วย ทั้งๆที่เราดีกันแล้วแท้ๆ ใจร้ายที่สุดเลย !


"ร้องไห้ทำไม แค่นี้เอง" ดงอุนเอ่ยยิ้มๆแล้วเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้กีกวัง


"แค่นี้อะไรเล่า ฮึก ดูหน้านายสิ ช้ำหมดแล้ว" กีกวังสะอื้น โยซอบถอนหายใจออกมาดังๆเมื่อเหตุการณ์กลับสู่สภาวะปกติ แต่ก็อดเป็นห่วงคู่จุนฮยองกับฮยอนซึงไม่ได้ ดูท่าว่าคงจะทะเลาะกันอีกแน่ๆ ส่วนดงโฮก็หายไปห้องพยาบาลเพื่อขอยาแก้ฟกช้ำมาให้ดงอุนแทน


"เอ่อ คุณลูกค้า ไม่สิ! น้องจุนฮยองอาใช่มั้ย? นั่งก่อนเถอะนะ สั่งอะไรก่อนดีมั้ย^^" โยซอบยิ้ม ถึงยังไงซะเขาก็ยังไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง แม้ว่าเมื่อกี้จะมัวแต่ตกใจก็เถอะ กีกวังส่ายหน้าแทนคำตอบ ในขณะที่ดงอุนยิ้มแล้วจูงมือกีกวังเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านใน


"ไม่เอาน่า วันนี้เป็นวันของเรานะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว" ดงอุนพูด


"ฮึก ฮึก ก็นาย...ฮึก นายต้องเจ็บตัวเพราะฉันนี่นา"


"ช่างเถอะ พี่นายเค้าคงรักนายมากถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ นายน่าจะดีใจนะกีกวัง" ดงอุนยิ้ม นั่นยิ่งทำให้กีกวังสะอื้นไห้หนักขึ้น


"นายน่ะดีเกินไปแล้ว ทั้งๆที่พี่จุนฮยองทำนายเจ็บขนาดนี้แท้ๆ"


"ไม่เป็นไรหรอกน่า เงียบซะนะคนดี สั่งอะไรกินดีกว่า มาๆๆ" ดงอุนเขยิบมาชิดแล้วเปิดเมนูยื่นให้กีกวัง ร่างบางยิ้มไปสะอื้นไป เขาเลือกคนไม่ผิดจริงๆ


ขอบคุณนะดงอุนที่ดีกับฉันขนาดนี้








-----------------------------------------------------








ฟึ่บ!


"ทำอะไรของนาย!" จุนฮยองเอ็ด เมื่อขณะที่ที่เขากำลังจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ร่างบางที่เดินตามมาติดๆก็คว้าบุหรี่ของเขาไป


"กลุ้มใจอะไรหน่อยก็สูบบุหรี่ คิดว่ามันแก้ปัญหาได้หรือไง"


"มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของนาย" จุนฮยองเอ่ยเสียงเรียบแต่สีหน้าดูเครียด ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงกับฮยอนซึง ในหัวของจุนฮยองได้แต่คิดว่า...ทำไมนะกีกวังถึงไม่เข้าใจความเป็นห่วงของพี่ชายอย่างเขาบ้าง


"ฉันก็รู้หรอกนะว่านายห่วงน้อง แต่ทำแบบนี้ไม่เกินไปหรือไง" จุนฮยองทิ้งตัวลงนั่งบนผืนหญ้า แล้วพิงกำแพงตึกพลางหยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาอีก ฮยอนซึงเห็นอย่างงั้นก็ชักจะหงุดหงิด ร่างบางจึงนั่งลงข้างจุนฮยอง แล้วคว้าไฟแช็กในมือจุนฮยองมาจุดบุหรี่ที่ยึดมาบ้าง ก่อนจะสูบมันเข้าไป


"แค่กๆๆๆ" ด้วยความที่สูบไม่เป็น ฮยอนซึงจึงสำลักควันออกมาแทบจะทันที


"นายแพ้มันไม่ใช่เหรอไง!" จุนฮยองตะคอกอย่างโมโห แล้วคว้าบุหรี่คืนมาพลางปาทิ้งลงกับพื้น หลังจากหยุดไอร่างบางก็เงยหน้าขึ้นมองจุนฮยองที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่พอใจในการกระทำของเขา


"ทีนายยังสูบได้ ทำไมฉันจะสูบบ้างไม่ได้!"


"อวดเก่ง"


"ก็ใช่ แล้วจะทำไม!?"


"อย่ากวนประสาทฉันน่ะ ฉันไม่ให้นายสูบ" จุนฮยองว่าอย่างโมโห


ริมฝีปากนั่น...มันไม่เหมาะกับบุหรี่หรอก


"ห่วงล่ะสิ" ฮยอนซึงว่ายิ้มๆ


"งี่เง่า"


"เออ ฉันมันงี่เง่า แต่ก็คงไม่เท่านายหรอก คนอะไรความสุขของน้องแท้ๆ ขัดขวางอยู่ได้" ฮยอนซึงว่าพลางเบะปากด้วยความหมันไส้


"นายไม่เข้าใจหรอก"


"ใช่สิ ใครเข้าใจนายก็บ้าแล้ว"


"จางฮยอนซึง!"


"ดงอุนก็ออกจะเป็นคนดี แถมยังหล่อ หุ่นดี เป็นนักกีฬา แล้วเค้าก็ดูรักน้องนายสุดๆ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายต้องไปขวางสองคนนั้นด้วย"


"ฉันบอกแล้วว่านายไม่มีวันเข้าใจ และมันก็ไม่ใช่เรื่องของนาย ฉะนั้นอย่ายุ่งดีกว่า"


"เฮอะ คงจะไม่ได้หรอก เพราะว่าฉัน...." จู่ๆฮยอนซึงก็เงียบไป จุนฮยองจึงหันมองด้วยความสงสัย ร่างบางอึกอักอยู่ซักพักก่อนจะพูดคำที่ทำให้จุนฮยองต้องยิ้มออกมา


"เพราะว่าฉันเป็นแฟนนายนี่-/////-" ใบหน้าบูดบึ้งของจุนฮยองค่อยๆมีรอยยิ้มปรากฎขึ้นทีละน้อย ฮยอนซึงหันไปมองก็ยิ่งเขินหนักเข้าไปใหญ่ก่อนจะรีบหลบสายตา


"อย่าเข้าใจผิดนะ! ก็นายบังคับให้ฉันเป็นแฟนนายเอง! ฉันไม่ได้ชอบนายนะ!" จุนฮยอนหันหน้ากลับไปแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ฮยอนซึงหันขวับไปมองอย่างไม่พอใจ


"หยุดหัวเราะเลยนะ!"


"ฮะๆ ฮ่าๆ"


ฮึ่ย!! ขำนักหรือไง-*-


"เงียบไปเลย! เรากำลังคุยเรื่องของนายกับกีกวังอยู่ไม่ใช่หรือไง!" ฮยอนซึงตะคอกลั่น ก่อนที่จุนฮยองจะตีหน้าขรึมแล้วหันกลับมาพูดกับเขาอีกครั้ง


"กำลังทำหน้าที่พี่สะใภ้อยู่รึไง"


"ไอ้...ไอ้บ้า! ฉันเปล่าซะหน่อย!"


"ฮึ น่ารักจริงนะ"


-////////////- ฉ่าา า....


จู่ๆฮยอนซึงก็หน้าร้อนขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล แล้วหยุดพูดเอาซะดื้อๆ


"หือ? กำลังเขินอยู่เหรอ"


"คะ...ใครเขินนาย! อย่ามามั่วนะ!" ฮยอนซึงว่าแล้วรีบลุกขึ้น จุนฮยองจึงคว้าข้อมือของเขาเอาไว้


"จะรีบไปไหนล่ะคุณพี่สะใภ้"


"อ๊ากกกกกก ! หุบปากนะ!! ฉันไม่ได้ชอบนายซะหน่อย!!"


"ฉันก็ยังไม่ได้พูดอย่างนั้นนี่" จุนฮยองยิ้มร้าย ฮยอนซึงจึงหน้าแดงขึ้นมาอีก ร่างสูงฉุดแขนเขาให้นั่งลงข้างๆอีกครั้ง ก่อนจะจับคางเขาแล้วบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างอ่อนโยน โดยที่ฮยอนซึงเองก็ไม่ได้ขัดขืนอย่างทุกที


"นายเหมาะกับชุดผู้หญิงดีนะ"


"อ๋อเหรอ" ฮยอนซึงตอบไปส่งๆ ในหัวขาวโพลนไปหมดหลังถูกจุนฮยองจูบ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ขัดขืนการกระทำนี้ เพราะคำว่าแฟนเหรอ? หรือเพราะอย่างอื่นกันแน่...


"ฮึ เห็นแล้วมันน่า...." จุนฮยองพูดค้างไว้แค่นั้นแล้วประทับจูบลงไปบนริมฝีปากเนียนนุ่มของฮยอนซึงอีกครั้ง ลิ้นร้อนดูดดุนชิมรสหวานจากริมฝีปากของฮยอนซึง ร่างบางก็ได้แต่หลับตาพริ้มแล้วปล่อยใจไปกับสัมผัสนุ่มนวลนั้น จุนฮยองจูบเขาเนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าพอร่างสูงละริมฝีปากออกไป เขาก็แทบจะหายใจไม่ทัน อุณหภูมิในร่างกายก็ดูเหมือนจะร้อนขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ


จุนฮยองยิ้ม ฮยอนซึงก็ได้แต่หลบสายตา


เลิกจ้องฉันซักทีจะได้มั้ยเนี่ย -///////-


"จะอยู่ตรงนี้ หรือจะกลับออกไป" จุนฮยองเอ่ยถามยิ้มๆ


"อ่า..เอ่อ..ไป...ไป..." ฮยอนซึงเงยหน้าสบตาเหลอหลา แล้วค่อยๆยันตัวลุกขึ้นพร้อมๆกับจุนฮยอง ร่างสูงเดินนำเขากลับไปยังร้านด้วยท่าทีร่าเริง ในขณะที่เขาได้แต่นิ่งเงียบทบทวนความรู้สึกตัวเอง


ฉัน...เฮ้อออ...ไม่น่า...U_U








-----------------------------------------------------








เฮ่ออออ เหนื่อย==


เที่ยงวันผ่านไป โยซอบผู้ซึ่งยืนต้อนรับลูกค้าอยู่เพียงคนเดียว ก็เริ่มจะยอมแพ้ แล้วหลบไปนั่งพักประจวบเหมาะกับเป็นเวลาที่ดูจุนจะต้องแข่งบอลกับโรงเรียนคู่แข่งพอดี คนตัวเล็กจึงซื้อน้ำมานั่งกินริมสนามพลางมองหาดูจุน ด้วยเสื้อผ้าที่ใส่บวกกับหน้าตาและท่าทางอันแสนน่ารักของโยซอบ เขาก็กลายเป็นจุดสนใจโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่ใครจะได้มาขายขนมจีบ ดูจุนก็หันมาเห็นโยซอบพอดี เขาจึงรีบวิ่งมาหาคนตัวเล็กที่นั่งยิ้มรออยู่


"เสร็จงานแล้วเหรอ เหนื่อยมั้ยยังโยน้อย มีใครมาจีบรึเปล่าเนี่ย?"


"ไม่มีหรอก ฮยอนซึงนู่นที่มีแต่คนมาจีบ" โยซอบหน้าสลดลงเล็กน้อย ทว่าดูจุนกลับแอบอมยิ้ม ที่ไม่มีใครกล้ามาจีบโยซอบมันก็เป็นฝีมือของเขาเองที่แอบไปเขียนใส่กระดาษA4แล้วเอาไปติดไว้หน้าโรงเรียนว่า..


ห้ามใครจีบ 'ยังโยซอบ' บูธ 8A ร้านน้ำชาแฟนซี
คนที่ใส่หมวกเล็กๆสีชมพู ผมสีทอง ใครฝ่าฝืน ตาย!!!

ยุนดูจุน ห้อง B


มันช่างเป็นเรื่องน่าอายที่คนตัวเล็กไม่รู้ ดูจุนไม่เพียงแค่ติดป้ายประกาศ แต่ยังแปะรูปโยซอบเอาไว้ด้วย ในขณะที่ดูจุนกำลังสบายใจ แต่โยซอบกลับรู้สึกหม่นหมอง ถึงจะแต่งเป็นผู้หญิงเขาก็ยังแพฮยอนซึงอยู่ดี ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้คนตัวเล็กรู้สึกน้อยใจตัวเอง


"ดีแล้วล่ะ^^ ปล่อยให้พวกนั้นมันจีบฮยอนซึงไปเถอะ สำหรับยังโยน้อยแค่ฉันคนเดียวก็พอ" โยซอบยิ้มเขินเมื่อดูจุนพูดจบ ก่อนที่คนตัวใหญ่จะกอดเขาไว้หลวมๆแล้วหอมแก้มโยซอบเบาๆ เล่นเอาสาวๆที่มานั่งดูและแอบปลื้มดูจุนถึงกับร้องเสียงดังด้วยความเสียดาย


"เค้าอายนะดูจุนอา"


"อายทำไมเป็นแฟนคนหล่อ^^ ยังโยน้อย อีกเดี๋ยวฉันก็ต้องลงแข่งแล้ว ขอกำลังใจหน่อยสิคร้าบ" ดูจุนยิ้มหน้าบาน


"อ๋อได้สิ ดูจุนอา สู้เค้านะO_O!" โยซอบพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ดูจุนยิ้มแฉ่งอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ


"ขอเป็นกอด จูบ หรือหอมแก้มแทนได้ป้ะ?"


"บ้าเหรอ! ทะลึ่งจริงๆเลยดูจุนอาเนี่ย!" โยซอบตีแขนร่างสูงเบาๆด้วยความเขิน


"ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า แค่คำพูดของนายฉันก็พร้อมรบเต็มที่แล้วล่ะ><"


"ฮิๆ^^ เค้าจะนั่งเชียร์อยู่ตรงนี้ ดูจุนอาสู้ๆ" โยซอบว่าแล้วยกกำปั้นขึ้นเขย่าเบาๆ


"ไอ้ดูจุน!!! ลงสนามได้แล้วว้อย!!" คยูฮยอนร้องเรียกด้วยความหมันไส้ มินมินสุดที่รักของเขามาเชียร์ไม่ได้เพราะต้องเฝ้าบูธ เล่นเอาคยูฮยอนแทบไม่อยากจะออกแรงกันเลยทีเดียว


"ยังโยน้อย เชียร์ฉันด้วยนะ แล้วฉันจะชนะให้ดู"


"อื้ม^^ สู้เค้า!!!" โยซอบตะโกนบอกขณะที่ดูจนวิ่งออกไปรวมกลุ่มกับเพื่อนในทีม ร่างสูงหันมายิ้มให้โยซอบอีกครั้งก่อนจะทุ่มสมาธิไปกับการแข่งขัน


โยซอบนั่งดูอย่างคนไม่รู้อะไร เขาดูบอลไม่เป็น แต่ถึงอย่างนั้นก็อดลุ้นตามไม่ได้ ขณะนี้ทีมของดูจุนนำอยู่ 1:0 ทีมคู่แข่งก็ดูจะร้อนรนมากขึ้น แล้วเริ่มเล่นตุกติกโดยที่กรรมการเองก็ไม่เห็นชัดๆ หนึ่งในฝ่ายตรงข้ามวิ่งกระแทกดูจุนอย่างแรงจนร่างสูงล้มลงไปกับพื้น โยซอบถึงกับร้องออกมาเบาๆด้วยความตกใจ แต่ดูจุนก็ลุกขึ้นมาวิ่งต่ออย่างรวดเร็วพลางมองมาที่โยซอบยิ้มๆ


สู้เค้าดูจุนอา!


เวลาผ่านไป.. ฝ่ายตรงข้ามยังตีเสมอไม่ได้ แต่ทีมดูจุนเองก็ยังคงพยายามบุกต่อไปเพื่อทำคะแนนเพิ่ม แวบหนึ่งโยซอบมั่นใจว่าเห็นทีมตรงข้ามต่อยท้องคยูฮยอน แล้วอีกคนก็ขัดขาดูจุนด้วย


ว้ากกกกกกกก ! โกงกันเกินไปแล้ว ดูจุนอาอย่ายอมนะ กระแทกมันกลับเลย!


โยซอบได้แต่นึกโวยวายในใจ จนกระทั่งเวลาผ่านมาจนใกล้จะจบเกม ดูจุนกำลังเลี้ยงลูกบุกขึ้นไปจนถึงแดนของฝ่ายตรงข้าม เวลาก็เริ่มเหลือน้อยลงทุกที และก่อนจะหมดเวลาในนาทีสุดท้าย ดูจุนก็เกือบจะทำแต้มให้กับทีมได้อีกครั้ง ทว่าลูกของเขาก็ถูกสกัดโดยฝ่ายตรงข้ามซะก่อน ทำให้เกมจบที่ 1:0 โดยทีมของดูจุนเป็นฝ่ายชนะไป โยซอบกระโดดเด้งอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบวิ่งลงไปหาดูจุนในสนาม ร่างสูงกางแขนรับร่างของโยซอบไว้ แล้วกระโดดร้องไปพร้อมๆกัน


"เราชนะแล้ว! เราชนะแล้ว! เย้ๆ ๆ ๆๆๆ ^[]^" คยูฮยอนเบะปากหมันไส้คนทั้งคู่ที่ดูจะแสดงความรักออกนอกหน้ากันไปหน่อย ก่อนจะถอดเสื้อปาใส่หัวโยซอบ


"อี๋~ คยูกี้!! มันเหม็นนะ แหยะ เหงื่อเต็มเลย" โยซอบหยิบเสื้อของคยูฮยอนออกอย่างรังเกียจ ดูจุนหัวเราะเบาๆก่อนจะถอดเสื้อตัวเองปาคืนคยูฮยอน ร่างสูงยกนิ้วกลางชูให้ดูจุนก่อนจะเดินหายไป


"เชี่ย กวนตีน" ดูจุนว่าขำๆ ก่อนจะหันกลับมาหาโยซอบอีกครั้ง


"ยังโยน้อย ฉันชนะแล้วนะ ขอรางวัลหน่อยสิ^^"


"รางวัลอะไร?"


"อืม...ไม่ขออะไรมาก ขอแค่...คืนนี้" ดูจุนว่าสีหน้ากรุ้มกริ่ม โยซอบต่อยท้องที่เปลือยเปล่าของดูจุนเบาๆอย่างหมันไส้


"อีกแล้วนะ ในหัวจะไม่คิดเรื่องอื่นบ้างเลยใช่มั้ยเนี่ย"


"ง่าา ก็อยู่กับยังโยน้อยฉันก็คิดถึงแต่ยังโยน้อยเท่านั้นแหละน่า" ดูจุนว่าแล้วเอาหน้าไปคลอเคลียไหล่โยซอบอ้อนๆ


หมายความว่าถ้าอยู่กับคนอื่น ก็ไม่คิดถึงเค้างั้นสิ?


"เออนี่ ดูจุนอา วันนี้จุนฮยองอาต่อยกับเด็กห้อง E อีกแล้วล่ะ ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นแฟนกับน้องชายของจุนฮยองอาด้วยนะ แล้วฮยอนซึงก็....อื้อ" ดูจุนจูบโยซอบอย่างร้อนแรงขณะที่คนตัวเล็กกำลังเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ร่างสูงฟังอย่างออกรส


"อยู่กับฉัน คิดถึงแต่ฉันก็พอ" ดูจุนว่ายิ้มๆ ในขณะที่โยซอบทำได้แค่เขิน แก้มยุ้ยๆนั่นขึ้นสีแดงระเรื่อชวนให้หลงไหล ก่อนที่ดูจุนจะทันได้ทำอะไร คยูฮยอนก็เดินกลับมา


"เข้าห้องเลยมั้ยมึง!"


"สัตว์! ขัดจังหวะกูจริง! เดี๋ยวเหอะมึง!" ดูจุนตะโกนตอบ คยูฮยอนหัวเราะร่าแล้วหิ้วกระเป๋าเดินกลับไป ดูจุนกำลังจะหันมาจูบต่อ แต่โยซอบก็ใช้จังหวะที่ดูจุนเผลอมุดออดจากอ้อมแขนแข็งแกร่งแล้วเดินกลับร้าน


"เค้ากลับไปทำงานดีกว่า^^" ดูจุนถึงกับเซ็งไป


ไอ้คยู!! มึงนะมึง เสียบรรยากาศหมด


"ยังโยน้อยรอด้วยยยย~!!" ดูจุนรีบวิ่งตามโยซอบไป และแน่นอนว่าเขายังคงไม่หมดหวังเรื่องของรางวัลคืนนี้


ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกลแหละวะ หึๆ-..-













-----------------------------------------------------
Writer Talk~

คงต้องบอกว่าช่วงนี้จะอัพฟิคช้ามากหน่อยนะคะ
ขออภัยล่วงหน้าด้วยนะ แต่ถ้าเสร็จเร็วก็จะรีบมาลงให้เน้อ
ในบ้านบีสท์จะอัพเดทเร็วที่สุดนะคะ^^

อ้อ... แชปหน้าใครบางคนจะกลับมา คึคึ





.
.
.

ขอพื้นที่ PR ให้เพื่อนค่าาาาาา า ~

PRE-ORDER เสื้อ FC BEAST !!



เสื้อแฟนคลับหนุ่มอสูรค่าา ทำขึ้นเพราะความคลั่งไคล้ส่วนตัวนะ ;)

เนื้อผ้าเป็น cotton 100% ค่ะ ดีไซน์ by Tiie' Abzolute


ใครสนใจก็ คลิกเพื่อดูรายละเอียด เลยนะคะ X)

8 ความคิดเห็น:

  1. อร๊ายยยยยยยยยย

    ดูซอบ น่ารักไปแล้วลูก 555 แล้วอะไรคือ ไม่ได้เล่ห์จิเอาด้วยกลวะเจ้าจุ่น แบบนี้มีลับลมคมใน ท่าทางตอนต่อไปคงจะสนุกกว่านี้ กร๊าดดดดดด

    ปิ้นซึงดูคืบหน้า ชอบบบ เขินบ่อยๆ จูบกันบ่อยๆ เลิกปากแข็งแล้วหันกลับมารักกันได้แล้วนะจ๊าา เอิ้กกกกกกกกก

    กลับมาที่อุ่นกวาง เว้ยเฮ้ยยยยย อุ่นมันจะเจินเทิลแมนไปถึงไหนนั่น แหมมมม กวางน้อยร้องไห้โยเยเลยเห็นไหมนั่น เจ็บแทนสุดๆงานนี้ เอาน่ะ อุ่นมันคุ้มมันลูก หนูก็แค่คอยช่วยดูแล เอาใจ เดี๋ยวมันก็หาย เนอะๆ ก็แค่...นิดหน่อยๆกันไป กร๊าดดดดดดดดด(อิมายมันจะส่งเสริมลูกในทางเืสื่อมไปถึงไหน 5555)

    ไม่เป็นไรค่า มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ อิอิ ยังไงก็ รอติดตามต่ิอไปเ้รื่อยๆค่ะ อิอิ
    ขออุ่นกวางเยอะๆเ้หมือนเคยนะคะ หุหุหุ

    รอตอนต่อไปค่ะ^^

    ตอบลบ
  2. ไม่ระบุชื่อ3 กันยายน 2553 10:10

    ปิ้นซึ้งๆ is real
    ชอบไรเตอร์มากเลย
    ขอ special ปิ้นซึงน้าาา
    ไรเตอร์ชอบ ze:a มั้ย
    แต่งให้เค้าหน่อย TT
    อัพๆๆๆ ด้วยน้า fighting!!

    ตอบลบ
  3. ไม่ระบุชื่อ6 กันยายน 2553 22:23

    แอร๊ยยยยยยย >/////<
    จุนฮยอน* กรี๊ดด ๆ อ๋าาาา เขินนนนนน ><

    แอบสงสารอุ่นเบาๆ เจ็บตัวอีกแล้วว จุนจะหวงกีกวังไปไหน
    ปล่อยน้องไป แล้วไปบอกรักซึงซะทีเหอะ !!!

    เอ่อ..ลุงคะ? ลุงนี่จะขับโยกดท่าเดียวเลยนะคะ!!

    สู้ๆนะคะ writter รออยู่ ๆ ><

    ตอบลบ
  4. ไม่ระบุชื่อ26 ตุลาคม 2553 01:31

    ใครจะน่ารักเท่าซึงกับยังโยน้อย
    ฮ่าๆๆๆ
    น่ารักกันดีจริงๆ

    ตอนจะราบรื่นกันทุกคู่
    ก็ดันมีปัญหาด้านอุ่นกวางอีก
    เฮ้อออ = ="
    จุนหนอจุน
    ไปขัดความสุขน้องทำไมกันเนี่ยย

    ตามนะค้าา~
    ^_^

    ตอบลบ
  5. ไม่ระบุชื่อ20 กันยายน 2554 00:17

    จะคลั่งตายกับจุนซึงอยู่แล้วนะ อ๊ากกกก
    ทำไมต้องทำน่ารักขนาดนี้ เขินแทน 5 55 5

    ตอบลบ
  6. ไม่ระบุชื่อ21 ตุลาคม 2554 03:23

    น่ารักที่ซู้ดดดดดดดด

    ตอบลบ
  7. ไม่ระบุชื่อ23 ตุลาคม 2555 00:20

    อ๊ากกกกกกกกก คือต้องการตอนต่อไปมาก T^T

    ตอบลบ
  8. จุนซึงวินนนนนนนนนอ่ะแชปนี้
    ว๊ากกกกกกกกกกก ดูซอบน่ารักโฮกอิลุงขี้หวงชะมัด 55
    อุ่นเอ้ยยังไม่วายโดนต่อยเหอะ

    ตอบลบ

อ่านจบแล้ว...คอมเม้นท์กันหน่อย :-)